"Η θεωρία του ένοχου έθνους"
Mαζί με την ομολογία αυτογνωσίας της...κυρίας Μέρκελ, ότι ενδεχομένως να υπήρξε μερικές φορές αυστηρή και ότι είναι αναγκασμένη να ζήσει με το βρισίδι των ανθρώπων στην Ελλάδα αλλά και στη Γερμανία, αφού –όπως προσέθεσε– «όλα είναι για το καλό της χώρας σας», δεν παρέλειψε να στείλει μήνυμα στον ελληνικό λαό, λέγοντας ότι «...έχω απόλυτη επίγνωση πως οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν επιβαρυνθεί πολύ και κάνουν μεγάλες θυσίες για μια κρίση για την οποία οι ίδιοι δεν ευθύνονται...». Επιτέλους, βρέθηκε ένας σημαντικός, ο σημαντικότερος, ευρωπαϊκός παράγοντας για να πει αυτό που οι Έλληνες πολιτικοί αρνούνται πεισματικά να ομολογήσουν, ότι, δηλαδή, οι πολίτες υφίστανται τις συνέπειες της μακράς διακυβέρνησής τους, χωρίς να έχουν καμιά ευθύνη για την κατάσταση της χώρας.
Ωστόσο, η αμέσως προηγούμενη τοποθέτηση του πρωθυπουργού, ότι «η χώρα δεν είναι φτωχή, αλλά είχε κακή κρατική διοίκηση» και ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι κινητοποιήσεις εναντίον της πολιτικής του ούτε εάν θα επανεκλεγεί, αλλά τον ενδιαφέρει μόνο να σώσει την Ελλάδα, επαναφέρει το κλίμα απαξίωσής της και την προσπάθεια αποποίησης των ευθυνών του πολιτικού συστήματος για την κατάστασή της. Εμφανίζεται ως αμέτοχος του κρισιακού πολιτικού συστήματος, σαν να μην προήλθε από τη μήτρα, δηλαδή, της κρίσης, από την εξαχρείωση και την κατάρρευση του κομματικού φαινομένου των πατερναλιστικών συσπειρώσεων. Αναγορεύει τη Δημόσια Διοί κηση σε ένα ουδέτερο μόρφωμα, που ταυτίζεται αποκλειστικώς με το λαϊκό παράγοντα.
Αυτή η αντίληψη είναι συνέχεια της ανεστραμμένης σύλληψης του ελληνικού προβλήματος, που θέλει το προσωπικό που πρωταγωνίστησε την τελευταία εικοσαετία να είναι ανεξάρτητο των αιτιών και των συνεπειών της σημερινής κρίσης. Η ατελέσφορη αυτή προσπάθεια δημιουρ γεί ακόμη μεγαλύτερη απορία, αφού είναι φανερό πως προσκρούει στην πάγια πεποίθηση της συντριπτικής πλειοψη φίας του λαού και στις φανερές πλέον αξιολογήσεις των ξένων ηγετών, που –εμμέσως πλην σαφώς– επιρρίπτουν τις ευθύνες αποκλειστικώς στο πολιτικό μας σύστημα. Ταυτόχρονα, οι κυβερνητικοί παράγοντες, με ένα νέο κύμα επικοινωνιακών επιθέσεων, επανέρχονται στις «κλασικές» τους κατηγορίες εναντίον διαφόρων λαϊκών τάξεων και στρωμάτων της υπό ευρεία έννοια Εργατικής Τάξης και, με τη μέθοδο της απομόνωσης συνήθων περιστατικών, προβαίνουν σε γενικεύσεις, προσπαθώντας να επιβραδύνουν την επέλευση της επερχόμενης –κατά τα φαινόμενα, ασύντακτης και οδυνηρής– λαϊκής οργής.
Από τη Γερμανία, όμως, εκπορεύτηκε και άλλη μια μεγάλη αλήθεια για το αναπτυξιακό έλλειμμα της πατρίδας μας, περί του οποίου πολλά έχουμε γράψει στο παρελθόν, όπως και άλλοι εγρήγοροι πολιτικοί αναλυτές και επιστήμονες. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανών Βιομηχάνων, Χανς Πέτερ Κάιτελ, μιλώντας ενώπιον του Έλληνα πρωθυπουργού και του προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, αναφέρθηκε με κατηγορηματικότητα στον πυρήνα του αναπτυξιακού προβλήματος, λέγοντας, μεταξύ των άλλων: «...Εάν οι Έλληνες επιχειρηματίες είναι πατριώτες, να βοηθήσουν τη χώρα τους με πράξεις και όχι με λόγια...». Ο επικεφαλής των Γερμανών βιομηχάνων ανέφερε αυτό που αποκρύπτεται από την κυβέρνηση και τα κανάλια της παραπλανητικής μνημονιακής δημοσιολογίας. Ότι, δηλαδή, στην Ελλάδα ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας είναι ελλειμματικός, είναι ανίκανος να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και να αξιοποιήσει επ’ ωφελεία της κοινωνίας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πατρίδας μας και ότι αυτό οφείλεται στο έλλειμμα πατριωτισμού. Ο κορυφαίος Γερμανός οικονομικός παράγοντας υπενθύμισε αυτό που σπουδαίοι Έλληνες διανοούμενοι, ήδη από την εποχή του Μεσοπολέμου, έχουν παρατηρήσει· ότι στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε μια εθνική αστική τάξη, που θα πρωτοπορούσε στην αναπτυξιακή διαδικασία, όπως συνέβη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά οι επιχειρηματίες της, ως επί το πλείστον, επιδόθηκαν σε κρατικοδίαιτες, παρασιτικές, κλεπτοκρατικές και μεταπρατικές δραστηριότητες, απομυζώντας την ικμάδα της κοινωνίας και εγκλωβίζοντας στον κύκλο των συμφερόντων της τις αναπτυξιακές δυνατότητες του δημόσιου τομέα.
Παρά ταύτα, οι μνημονιακοί ρήτορες και κονδυλοφόροι δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να βάλλουν εναντίον του κράτους, να κατακεραυνώνουν κάθε συλλογικότητα που υπερασπίζεται τα μορφώματα των Κοινωφελών Επιχειρήσεων και της Κοινωνικής Οικονομίας, να θέτουν ως πρώτη προτεραιότητα και ως επείγον εθνικό καθήκον την περικοπή και τον ακρωτηριασμό της δημόσιας οικονομικής δραστηριότητας –και όχι μόνο– και να συκοφαντούν το δημόσιο τομέα ως καταστροφέα και θύτη του δήθεν δημιουργικού και παραγωγικού ιδιωτικού τομέα.
Η αντιστροφή αυτή του ελληνικού προβλήματος είναι άμεση συνέπεια της επιχείρησης ιδιωτικοποίησης της χώρας, που τα εγχώρια και ξένα συμφέροντα επιδιώκουν. Και, μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι έχουν επιτύχει στην αντικοινωνική, αντιαναπτυξιακή και αντεθνική αποστολή τους. Ενώ, δηλαδή, όλοι οι Έλληνες απορρίπτουν τις πολιτικές του Μνημονίου, αντιλαμβανόμενοι, με την πάροδο του χρόνου, την αναποτελεσματικότητα, την αντικοινωνικότητα και την ιδιοτέλεια των μέτρων που επιβάλλουν οι δανειστές, εντούτοις, στο ερώτημα εάν επιθυμούν μείωση του κράτους και περικοπή των δημοσίων δαπανών συγκατανεύουν με αξιόλογη πλειοψηφία, ασχέτως αν ελληνικά σχολεία της ημεδαπής και της αλλοδαπής μένουν χωρίς δασκάλους και καθηγητές, αν ο εγκατεσπαρμένος νησιωτικός εθνικός ιστός μένει χωρίς στοιχειώδεις υπηρεσίες και αν κάθε δημόσια μορφωτική, αθλητική ή πολιτιστική υπηρεσία ή οργανισμός καταργείται προϊόντος του μνημο νιακού χρόνου.
Η γενικότητα του ερωτήματος, όπως τίθεται, μετά τη διαρκή «πλύση εγκεφάλου» από τις μνημονιακές επικοινωνιακές ομάδες, διευκολύνει αυτή τη λανθασμένη και άστοχη έκφραση γνώμης. Όταν όλοι –ή σχεδόν όλοι– οι κυρίαρχοι διαμορφωτές της κοινωνικής συνείδησης έχουν διαχωρίσει το φαινόμενο της κρίσης και του αναπτυξιακού προβλήματος της πατρίδας από το Πολιτικό Σύστημα, μεταθέτοντας την ευθύνη στην (υπό γενική έννοια) Δημόσια Διοίκηση –την οποία υποτίθεται ότι θα αλλάξουν αυτοί που κανιβάλιζαν επ’ αυτής επί τριάντα περίπου χρόνια–, είναι επόμενο τα βάρη να επιρρίπτονται στο λαό. Σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ανεξαρτήτως των παθογενειών του κομματικού και οικονομικού πατερναλισμού, ο λαός εντέλει είναι υπεύθυνος για την εκάστοτε τυπική ή ουσιαστική έκφρασή του. Η επιχείρηση απόκρυψης των πρωταιτίων της κρίσης βρίσκεται σε εξέλιξη και αν ο ελληνικός λαός, αντί να αξιώνει την οργάνωση του δημόσιου τομέα με τις βέλτιστες μεθόδους και τους αρίστους λειτουργούς, καθώς και την καθ’ οιονδήποτε τρόπο αποτελεσματική ενεργοποίησή του, τελικά εξακολουθήσει να επιρρίπτει σε αυτόν την ανικανότητα και τις αστοχίες του ιδιωτικού –όπως προτείνει το πολιτικό προσωπικό σε απόλυτη σύμπλευση με τους παράγοντες της ιδιωτικής οικονομίας–, τότε θα φτάσουμε σε μια συνολική αλλοτρίωση της οικονομικής και κοινωνικής δομής της χώρας. Έτσι προετοιμάζεται από το γερμανογαλλικό άξονα η «ριζική λύση», ισοδύναμη, δηλαδή, της χρεοκο πίας εντός του ευρώ, αφού, κατά τον προχθεσινό λόγο του πρωθυπουργού στη Γερμανία, «όλοι μαζί πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, ώστε να μην αποτύχει το ευρώ». Το ζήτημα, ως εκ τούτου, δεν είναι η αποτυχία ή όχι της χώρας, αλλά η αρτιότητα και η δυναμική του ευρώ, κάτι που αντιστρατεύεται ευθέως, όπως δείχνουν τα πράγματα, τη ζωή των Ελλήνων!
Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα οδηγείται στην κάθειρξη του Σχεδίου «Εύρηκα», που για την εξόφληση των δανειστών ετοιμάζει την παράδοση όλου του δημόσιου και κοινωνικού πλούτου σε ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιο, το οποίο θα περιέλθει σε κάποιο ευρωπαϊκό θεσμό, κατά τη μελέτη του βαυαρικού οίκου RolandBerger, που εκπονήθηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κι όλα αυτά ως κατάληξη της «εγκληματικής» ολιγωρίας της κυβέρνησης Παπανδρέου, σύμφωνα με τους διεθνείς τραπεζικούς κύκλους –βλ. ανταπόκριση Δ. Π. Δήμα από Ουάσιγκτον στην Ελευθεροτυπία, 27/9/2011–, οι οποίοι «άπαντες απορούσαν με τι είδους κυβέρνηση είχαν να κάνουν, που δεν αξιοποίησε εξαρχής τα πλείστα όσα πλεονεκτήματα του οπλοστασίου που διέθετε για την αναρρύθμιση του δημόσιου χρέους, εκμεταλλευόμενη τις ευκαιρίες των δανειακών συμβάσεων και το Ελληνικό Δίκαιο που τις διείπε, καίτοι της προτάθηκαν πολλές εναλλακτικές λύσεις». Επομένως, η επείγουσα ανατροπή αυτής της πολιτικής είναι υπαρκτική ανάγκη του έθνους μας.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 6/10/11
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου